Dit is niet zomaar een vakantie  maar het begin van nomadenbestaan en dat maar liefst in de meest vervuilde stad van de wereld, New Delhi, India. Daar waar wij (in NL) eens in de zoveel tijd onze neus ophalen wanneer wij langs een pissteegje lopen, loop ik hier om de seconde te kokhalsen omdat elke hoek besmeurd is met poepresten, ja menselijke poep! Dan heb je een beetje een indruk hoe ik er bij lig, maar nu terug naar het onderwerp.

De toekomst … De onrust voor het onbekende houdt me wakker. Wat staat me te wachten? Alhoewel het haast vanzelfsprekend lijkt, herken ik dit gevoel ook van thuis. Het heeft voor een deel met onze cultuur te maken.  Wij Nederlanders zijn planners, alles wordt vooruitgepland, spontaniteit krijgt bijna geen ruimte en hiermee denken wij meer zekerheid te hebben in het leven.

Plannen en vooruitkijken naar morgen geeft mij rust. Ik schep een beeld in mijn hoofd, bedenk er wat mooie plaatjes bij en als het kan nog een tijdschema. Zo creeer ik mijn eigen illusie van de toekomst waar ik houvast aan heb. En het is die houvast dat mij rust geeft, want stel je nou eens voor dat je het gewoon allemaal op je af laat komen? Het lijkt een aangenaam voordeel te zijn dat vooruitplannen.

Ik ga ervan uit dat velen dit gedrag zullen herkennen. 

Hoe zou je het vinden als ik je nu zou vertellen dat je juist door vooruit te plannen meer onrust in je leven ervaart dan rust. De rust van het voortuitplannen die je er namelijk voor terug krijgt is kortstondig. Hoe vaak lopen planningen mis? Hoe vaak hebben wij verwachtingen gecreerd die niet uit komen? En hoe vaak raken we daardoor teleurgesteld? Erger nog; hoeveel mensen zijn er welniet bang voor hun eigen toekomst? Ze leven in de angst voor morgen waardoor het kostbare geschenk van het leven zelf aan ze voorbij gaat.

Al eerder zei ik ‘illusie van de toekomst’, omdat dat is wat we doen. We creeren onze eigen nep wereld ‘the Matrix’ in onze gedachten. We leven niet in de realiteit van het nu maar in de illusie van later (of het verleden). Iets wat er niet is en wat er nooit zal zijn in het huidige moment. Hierdoor verspillen we eindeloos veel energie aan het verwezenlijken van het plaatje in ons hoofd en missen we de kleine dagelijkse schoonheden van het leven. Zoals hier de gigantische wapperende Indiase vlag, de spelende kinderen, het verdachte aapje en de zwermende vogels boven de stad. Ik zou het allemaal gemist hebben als ik alleen maar bezig zou zijn met het reizen van A naar B en het zogenaamd waarmaken van mijn verwachtingen.

Het pad van zelfverwezenlijking vertelt ons dat wij veel meer mogen vertrouwen op onze intuitie. Intuitie zal ons brengen daar waar wij horen te zijn. Dat zal ons leven pas echt verrijken. Dat geeft vertrouwen en rust.

En zoals ik me hier midden in de nacht erop betrap dat ik stiekem aan het vooruitplannen ben, realiseer ik me nu nog beter dat ik de gedachten over morgen weer los mag laten.

Yesterday is history. Today is a gift. Tomorrow is a mystery.