Vrijheid is jezelf aan kunnen passen

Sinds een paar jaar doe ik vrijwilligerswerk in het buitenland. Eigenlijk is dit ontstaan vanwege een tekort aan geld om op vakantie te gaan. Ik had vaak net genoeg om ergens te komen, maar kon er dan niet blijven. Vrijwilligerswerk is een mooie manier om toch wat van de wereld te blijven zien. Inmiddels ben ik tegen kost en inwoning al op mooie plekken geweest.

Ik ben 4 jaar geleden begonnen in Frankrijk, daar heb ik me toen aangesloten bij een spiritueel centrum. Ik vond dat zo leuk dat ik het jaar erop weer ben terug gegaan. Later toen mijn partner in mijn leven verscheen, zijn we het samen gaan doen, zo stonden we vorig jaar bv nog op een camping in Noorwegen. Waar we elkaar erg in konden vinden was dat we weinig tot geen geld wilde uitgeven. En daar we allebei erg avontuurlijk zijn, ontstond het idee om te gaan liften zodat het nog goedkoper werd. Ik had dat vroeger al eerder gedaan, dus het was niet nieuw voor me.

Liften weer op de kaart zetten

Het voelde heerlijk om het liften ‘weer op de kaart te zetten’. Tijdens onze reizen werd het helaas toch wel duidelijk, zo langs de kant van de weg, dat het liften een beetje ‘uit’ was geraakt. Gelukkig maar dat we zo avontuurlijk zijn ingesteld, want we hebben regelmatig langs de kant van de weg geslapen omdat we niet werden mee genomen en geen geld wilde uitgeven. In Frankrijk zullen een aantal parkeerplaatsen een leven lang in ons geheugen gegrift zijn. Eigenlijk hebben we het meeste geld uitgegeven aan de koffie-automaten op de benzinestations.

Aan de andere kant ook onbeschrijfelijke mooie ontmoetingen met chauffeurs gehad. Zij hielpen ons bv met een slaapplaats door ons mee naar huis te nemen, waar we in de tuin of zelfs in een bed konden slapen.

Onze toplocatie was op een boot. Na een hele dag over de Peage te hebben gezworven, met de wens voorbij Parijs te komen, werden we eindelijk opgepikt door een jongeman. Hij ging westelijk langs Parijs en niet verder dan het plaatsje Conflans-Sainte-Honorine. Dit prachtige plaatsje lag langs de Seine, vertelde hij, en wij hoopten ergens langs het water een slaapplaatsje te kunnen vinden.

Het was half 10 in de avond toen we daar aan kwamen en nog op zoek moesten naar een plek. Wat in een stadje vaak wat lastiger is dan op een parkeerplaats, omdat je nl meer opvalt. Bovendien was het stadje groter dan we dachten. Het was gewoon te druk en wij waren te moe om te gaan lopen om een plek in het donker te gaan zoeken, na een hele dag.

Het mooie van samen liften is dat je elkaar door moeilijke momenten kunt heen trekken. Zo durfde mijn partner een man aan te spreken met een groot plezier jacht die daar aan de kade lag, iets waar ik me enigszins voor schaamde. Uiteindelijk werd dit een duidelijk geval van ‘wie niet vraagt, wie niet wint’, want om half 11, hadden wij onze slaapzakken uitgerold op het dek, op de kussen van de tuinstoelen. We sliepen heerlijk buiten, hadden een dak boven ons hoofd, wiegde wat heen en weer als er een boot langs kwam en hadden zo onze eigen waterbed. De volgende ochtend werden we wakker met een prachtige zonsopgang, kabbelende zwanen rondom de boot en de geluiden van krijsende meeuwen die in hun sas waren vanwege de provinciale markt die in het ochtendgloren van start ging, en ook de plaatselijke visboer met zich mee bracht.

Wat een fantastische ochtend, wat wil een mens nog meer.

Met de wind mee waaien 

Het heeft iets tweeledigs, dat liften. Het lijkt heel vrij, en dat is het ook, maar het vereist ook een bepaalde instelling. Liften is namelijk alleen leuk als je kunt gaan met de wind, als je je helemaal kunt overgeven aan wat er op je pad komt, er lijkt geen controle over het pad wat je ‘wilt’ gaan. En dit brengt, mooie momenten en bijzondere ontmoetingen met zich mee. En toch is er ook een nadeel aan dit laisser faire gedrag, waar ik persoonlijk altijd mee in de knoei kom.

Na een tijdje voel ik me namelijk geleefd, alsof ik zelf niet meer kan bepalen waar ik wil gaan en staan. Alsof het volkomen overgeven aan de situatie met zich mee brengt dat ik mezelf niet meer kan voelen. Ditzelfde mechanisme kom ik ook tegen in het vrijwilligerswerk wat we gedaan hebben.

Afgelopen week waren wij voor een klus in de achterhoek. Tja, en dan kom je daar aan. Je weet dat je er gaat werken, maar eigenlijk weet ik, net als bij het liften, niets van die persoon. Je stapt in, maakt er het beste van, maar het is niet zo dat ik daadwerkelijk voor de persoon gekozen heb, het is meer een soort aanpassen aan de situatie. En dat besef ik me als de vrouw des huizes tijdens het diner, mij allerlei vragen gaat stellen.

Vragen die in mijn beleving gesteld worden om haar beeld van mij duidelijker te maken, bv wat ik doe, hoe ik woon, op welke school mijn dochter zit. Voor mij persoonlijk zijn dit geen vragen waarbij ik me uitgenodigd voel iets vanuit mezelf te delen. Ik kom mezelf dan enorm tegen omdat ik nog niet instaat ben om de andere partij, liefdevol terug te geven dat ik liever andere vragen zou willen hebben. In plaats daarvan raak ik een beetje op slot, en defensief. Dat vind ik heel jammer.

Dus zit ik mij af te vragen, hoe vrij ben ik eigenlijk, als ik kan gaan met de wind, maar me van binnen niet vrij voel om helemaal mezelf te kunnen zijn?

Ik ben tot de volgende conclusie gekomen:

Vrij zijn in je doen en laten wil nog niet zeggen dat je ook vrij bent. Vrijheid is ook aanpassen.

Ik ben benieuwd hoe jullie dit ervaren?

Er bestaat een prachtige site: http://www.workaway.info/. Hier kun je vrijwilligerswerk vinden over de hele wereld. Mocht je een keer tijd hebben, laat je dan gerust inspireren en laat je verwonderen over de diverse uithoeken in de wereld waar hulp gezocht wordt.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published.